ГЛЕДАШЕ ВО ОЧИТЕ НА КРВНИКОТ КОЈ ГО ПУКАЛ СО 28 КУРШУМИ И ДОЈДЕ ДА ГО ПРОВЕРИ! Гавра преживеа ПЕКОЛ: Се на мене беше прободено

688

ЛОЗНИЦА – Во тој кобен април 1999 година, српскиот полицаец Зоран Гавриќ (52) ѝ погледна на смртта директно во очи. Беше изрешетан со над дваесет куршуми Калашников и доживеа две клинички смртни случаи, но по Божја волја преживеа и со тоа стана медицинско чудо и непобедлив човек од челик. Неговата животна желба била да облече униформа и да ја брани Србија. Завршил Училиште за внатрешни работи во Сремска Каменица и се вработил во МУП. Кога изби војната на Косово и Метохија, тој беше меѓу првите што се најде во воената зона.

„Мојата единица е специјална единица на полицијата и наша задача беше да го одржуваме редот и да ја обезбедуваме државата. Поминавме многу месеци таму долу. Дадовме се од себе, не штедевме трошоци. Сфативме дека треба да му помогнеме на тој народ и дека тие живееја угнетени и сите пристапивме со големо задоволство. Не баравме никакви отстапки, ниту поставувавме прашања за одење на Косово. Може да се расправа, некои земаа боледување, но не ние, мојата единица никогаш не го стори тоа.“ ја започнува приказната познатиот Гавро.

Лозинка
ФОТО: РИНА.РС

Секој ден од војната, нивните животи висеа на конец, а тоа беше случај и на 6 април. Единицата на Гавр го расчистуваше теренот и влегоа во албанска заседа. Беше командант на дивизијата и најистакнат десно, не беше доволно „покриен“. Непријателот го забележал низ дупка во ѕидот и истурил куршуми.

„Го испука целиот куршум во мене. Тоа е како во филмовите, не чувствуваш болка, куршумите што минуваат низ тебе не болат. Гледаш само дека кога ќе погоди куршумот, твоето тело се врти лево, десно до пукањето застанува, па паѓаш на бетонот. Ниту еден момент. Не ја изгубив свеста. Само во еден момент забележав дека целиот комбинезон ми беше извалкан и крвта ми тече насекаде во млазовите.

Потоа, има болки, такви што човек сака веднаш да умре за да не живее. Целиот твој живот минува низ глава во слики во миг. Прво мислиш на децата, како ќе поминат без мене. Моите деца тогаш имаа седум и осум години“, продолжува овој српски херој. Кога го пресече, ни тоа не му беше доволно на непријателот, дојде да го „провери“ со друга рамка. Додека пукаше, Гавро од тротоарот му гледаше право во очи. На крајот ни на убиецот не му било јасно како е тоа можно и исчезнал во чудо.

Лозинка
ФОТО: РИНА.РС

„Сега кога ќе го погледнам од оваа точка, имам впечаток дека тоа му се случило на некој друг, а не на мене. Кон мене беа испукани два истрела, еден од десетина метри, а потоа ми пријде кога лежев на земја, ме сврте и ме удри со уште една куршума. Добро го видов. Сè на мене беше прободено, вклучувајќи ги и нозете и рацете, а единственото нешто што беше недопрено беше мојата глава и срцето“, раскажува овој полицаец, потсетувајќи како настанала вистинската тепачка кога неговите колеги се обиделе да го извлечат.

„Цело време бев свесен, дури давав инструкции како да ме извлечат. Мојата единица ме влечеше 45 минути, а потоа ме префрлија во болницата во Косовска Митровица. Целиот персонал кој беше во центарот Медин во Митровица излезе да ме пречека.Се сеќавам и дека отидов во теретана и кога ми ги исекоа комбинезонот тогаш ми рекоа леле колку е прободен овој човек.После ме ставија под анестезија па си помислив да не сум умрел до сега, можеби ќе успеам“.

Првата операција траела 12 часа, а од Гавро лекарите извадиле дури 28 куршуми калибар 7,62 милиметри. Два дена беше во кома, потоа беше на работ на живот и смрт. Потоа се разбудил и видел генерал како се радува околу него. Жена облечена во бело му пријде и рече дека се вика Ева.

Лозинка
ФОТО: РИНА.РС

„Мислев дека веќе сум стигнал до рајот и рајот. Сепак, за овој мој втор живот е најзаслужна прекрасна докторка. Ме праша дали сега може да оди дома кај децата, бидејќи била покрај неа. два дена и две ноќи мојот кревет“, се сеќава како се разбудил.

Откако се разбудиле, лекарите му рекле дека првпат се среќаваат со ваков случај во пракса и дека никогаш немале пациент погоден со толку куршуми. Потоа бил префрлен во Ниш, а оттаму во ВМА.

„Тогаш започнува хаосот, болницата стана мојот втор дом. Таму се оперирав по операцијата, ден на ден. Веќе барав на Гугл кога рекоа Зоран Гавриќ ќе оди на операција, како да одам на некоја необична работа. И тие масовни операции траеја еден месец, при секое вадење по еден куршум.Инаку, од 85 килограми паднав на 48, но телото повеќе не издржи и тогаш ме пратија во Бања Ковиљача на рехабилитација. “, вели Зоран.

Лозинка
ФОТО: РИНА.РС

Две и пол години лежеше неподвижен и гледаше само во една точка. Не можеше да се качи ни во инвалидска количка. Двете нозе му беа ишарани, му недостасуваат сите мускули, три прсти на левата нога. Сè уште носи огромни лузни на раката, стомакот и грбот како потсетување на тој кобен ден. Сега може да се движи со помош на патерици, а само тој знае колку болат старите рани при промената на времето.

„Кога одам на море се срамам да се соблечам, затоа што сум забележлив и сите гледаат во мене, душевната болка беше посилна, тоа беше тешко да се надмине од натпросечно способно човече стануваш 100 отсто инвалид и сам ништо не можеш. многу е тешко да се збогуваш со униформата“, рече тој.

Гавро сè уште пред се ја сака својата Србија и како што вели, повторно би застанал пред калашников за да заштити туѓа глава и секој невин живот. По неговите стапки тргна и неговиот син, работи во полицијата во Шабац.

„За жал, тој не носи униформа, работи како цивилен службеник. Да можам, би сакал повторно да ја облечам униформата, да ја закачам во плакарот и тогаш би бил најсреќниот човек на светот. заклучува овој храбар патриот.

ВАЖНО!!! Почитувани читатели на МКДПресс, ограничени сме поради нашите позиции! Најавете се директно на страницата www.mkdpress.site . Споделете на вашите профили, со пријателите, во групи и на страници. На овој начин ќе ги надминеме ограничувањата, а луѓето ќе можат да стигнат до алтернативното гледиште на настаните!?

You might also like